bir şampiyonluk hikayesinden cok daha fazlası...

cok sıkıntılı bir haftaydı , canım cok sıkkındı.. o haftasonu da sampiyonluk macı vardı ama pek de cekmiyordu.. sanki birseyler olucagı içime dogmustu

 

 

 

sabah kalkmıstım.. üstümü degişip arkadasımla bulustum.. dogru havaalanına .. ordan da denizliye... tarih 14 mayıs 2006.. havaalanında küçüklükten beri tanıdığım dennisi görmüştüm.. o da askerdi.. izne gelmişti tekrar geri dönüyordu.. ayaküstü biraz sohpet.. sonra ucaga bindik.. makaralar , eglenceler , içkiler devam ediyordu .. ligin son macıydı.. sampiyonlugu almaya denizliye gidiyorduk.. 

 

 

 

 

 

 

denizliye varmıstık .. hava cok sıcaktı.. ama pek de alısık olmadıgım bir durum vardı.. garip bişi.. havaalanından bizi alan otobüsle yemek alanına vardık.. burda tezahuratlar ve içkiler devam.. artık herkes yavas yavas sampiyonluk havasına girmişti.. ordan yavas yavas stadın yolunu tuttuk.. içeri giriş kuyruguna girdik.. staddaki yerimizi aldık.. denizli halkının bizi pek sevmediği aşikardı.. yaptıkları , bagırdıkları pek de misafir perver olmadıklarının kanıtıydı .. ilk yarıda 2-3 etkili atak vardı sadece o kadar.. 2. yarı baslarken tribünlerden gelen mesalelerle mac durdu.. sonra yıne basladı.. tekrar mesaleler atıldı.. 3 dakkada bir mac duruyordu.. hakem de buna musade edıyordu.. bı turlu oynamaya izin verilmiyordu.. durum 1-1 olmustu ve artık mac izlemek yerine dua ediyordu herkes.. son dakikada appiahın vurusu diregin yanından giderken bugun hala o kare gözlerimin önünde ..

 

mac bitti sampyonluk gitti.. veya calındı.. top oynanmasına izin vermeyen Selcuk dereli.. o meshur tezahuratın intikamını alıyordu.. ve almaya da devam edicekti.. dönüş yolu tam bir eziyetti.. bu kadar acı bu kadar üzüntüyü anlatıcak , tarif edicek kelime yoktu..

 

1 sene sonra , tarih bu sefer 13 mayıs 2007.. 100. senemiz .. ama işler son 1 aya kadar pek de parlak gitmiyordu.. 1 hafta evvel beşiktası inönüde yenmiştik.. cezamız sebebiyle trabzon macını izmirde oynıcaktık.. izmirde de pek güzel anılarımız yoktu.. gecen sene orda kupa finalini kaybetmiştik.. sabah kalkıp yola koyulduk.. bu sefer ucagımız sabıha gokcenden kalkıyordu.. havaalanına vardık.. girip yaptık.. ucagımıza binip izmire vardık.. aynı gün cumhuriyet mitingi de alsancakta kordondaydı.. heryer kırmızı beyaz ve sarı lacivertti.. kordonda içiyoruz.. sarkılar söylüyoruz, tezahuratlar falan filan derken stada dogru yol alma vakti gelmişti.. yalnız aramızda pek ayık insan da yok gibiydi

 

stada vardık.. yerimizi aldık ..izmirde 80 bın kısı bekliyor.. ama daha macın basında 1 gol yedik.. cok gecmeden beraberiği yakaladık.. ama ilk yarının sonralara dogru 2. golu yedik.. devre arasında hep o soru vardı.. acaba yine mi ? tekrar olur mu ? bu sefer de basımız önde dönermiyiz

 

2. yarı basladı .. atak atak üstüne ama gol yok.. yer degiştirmeler .. dualar .. olmuyor olmuyordu.. derken herkes son nefesini vermişcesine saldır Fenerbahce diye bagırıyordu.. dakikalar 75ıle 80 arası oldugunda penaltı oldu.. alex topun basındaydı .. ama topu dısarı attı.. herkes haykırmaya devam edıyordu.. cocuklar inanın .. inanın cocuklar demeye.. güzel günler görecegiz i güneşli günler demeye.. bu sefer inanıyordu herkes.. bişi olucaktı ve kazanıcaktık.. bu sefer olmazdı.. daha sonra öğrendiğim kadarıyla evde annem dua ediyormus.. niso bu sefer de eve aglayarak dönmesinn , bu sefer kazansınlar diyordu.. halbuki galatasaraylıydı.. dakikalar 85 oldugunda Fenerbahce golu buldu.. durum 2-2 oldu.. aynı anda sivas da galatsaray karsısında golu buldu.. bize beraberlik bile yeter olmustu.. son 5 dakika.. herkes haykırmaya baslıyordu.. bu sefer olucaktı..

 

mac bitti .. Fenerbahce sampiyondu.. mac sonunu havaalanına donusu , ordan istanbula dönüşü orda yasananları anlatmaya kalksam saatlerce yazarım.. askerlik anılarından beterdir.. eve geldigimde tarih 14 mayıstı.. gecen sene 14 mayıs 2006da neler yasanmıstı.. 14 mayıs 2007de ise neler.. gece gunduz farkından cok daha farklı!..

 

 

 

 

 

 

bu basit bir sampiyonluk degildi.. gecen seneki 14 mayısta yasanan travmanın , hayal kırıklıgının , üzüntünün , çökmüşlüğün dibe vurulmuslugun da dibinden zirveye cıkıs macıydı bu.. biz en zor olanı basarmıstık..

amerikalı efsane koc rudy tamjonavicin bir sozu vardır ... Never Underestimate The Heart of A Champion. asla bir sampiyonun yüregini hafife alma!.. 

 

Fenerbahcede işte bu yürek vardı.. küllerinden doğmak , tam bitti derken bi daha düzelemez derken tekrar zirveye cıkma hikayesidir bu

 

bu hafta bir sampiyonluk macı daha var.. cok uzatmadan sunu söyliycem.. ligdeki 17 takım da Fenerbahcenin karsısında.. Fenerbahce kimle oynarsa onu tutuyor herkes.. bukalemun gibiler .. sampiyonluk sayımız 17 .. bize dusman olanların sayısı 17

 

Fenerbahce bu hafta ''1'' koyucak ''18'' olucak !!